با هر جريان آب التهابي عميق وجودش رو پر مي كنه. محكم ريشه هاش رو تو خاك فرو مي بره و با قدرت چنگ مي زنه تا شايد تنها شايد بتونه بمونه . بتونه وضعيت نه چندان خوب و ثابتش رو حفظ كنه . مي دونه كه تو روزمرگي ها غرقه ولي نمي خواد دل به جريان آب بده . نمي خواد بره نمي خواد بدون اين كه خودش بخواد راهي بشه . اصلا مهم نيست كه دريا منتظرش باشه يا مرداب . دريا مال ماهي هاست . وجود ماهي ها با دريا تعريف مي شه و برعكس . اما برا من چي .مي شم يه ساقه لرزان روي آب و يا يه شئي گرفتار شده بين جلبك هاي سطح آب .

شجاعت ندارم كه بر خلاف آب شنا كنم . مثل اون ماهي آزاد كه حتي اگه مجبور باشه بر خلاف آب شنا مي كنه كه به دريا برسه و يا لااقل به مرداب نرسه ...

نكته : تو اين مدت غيبتم ،خيلي سعي كردم با افكار و احساسات عجيب غريبم كنار بيام . يه كم شده يه كم هم نشده . شايد يه چيزايش اينجا هم منعكس شه . . .